حكومت كرد . و بايد حمايت خلق خدا را نيز داشته‌باشيم . بدين‌جهت فرمود : رَبَّنا إِنّى أَسْكَنْتُ مِنْ ذُريَتى بِوادٍ غَيْرِ ذى زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الُمحَرَّمِ رَبَّنا لِيُقيمُوا الصَّلوةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوى الَيْهِمْ . « 1 » پروردگارا من بعضى از فرزندانم را در سرزمين بىآب و علف ، در كنار خانه‌اى كه حرم توست ، ساكن ساختم تا نماز را بر پا دارند ، تو دلهاى گروهى از مردم را متوجه آنها ساز . اگر شخصيت بىنظيرى مثل حضرت ابراهيم خليل عليه السلام هم بخواهد حكومت داشته باشد ، بايد از خدا بخواهد كه « مردم » با او باشند . حكومت ، حكومتى است كه مردم او را همراهى كنند . اگر مردم با خليل خدا نباشند ، آن حكومت شكست مىخورد . تا مردم و جمهور حكومتى را نپذيرند ، حكومت نيست . در غير اين صورت ، فقط يك سلسله معارفى خواهد بود كه در كتابها نوشته مىشود . مردم نيز به هر كسى گرايش نمىيابند . مردم را مىتوان با زر و زور و تزوير چند صباحى به خدمت گرفت ولى تاكنون تاريخ نشان داده است كه در هر كشورى كه زور و فشار حاكم گرديده ، پس از مدتى اختلافها ، درگيريها و در نهايت كودتا را به‌دنبال داشته است ؛ زيرا مردم ، چوب ، خشت و آجر نيستند ، كه بتوان با آنها هر چيز را ساخت بلكه مردم قلب دارند و قلب مردم با زر و زور و تزوير به چنگ نخواهد آمد و از راههاى ديگر امكان‌پذير است . اين موضوع ، يك امر ملكوتى است و قلب مردم فقط به دست مقلب القلوب است .

--> ( 1 ) - سورهء ابراهيم ، آيهء 37 .